ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΨΥΧΙΚΟ

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Κεντρικός στόχος της μελέτης ήταν η επιθυμία της ήπιας ένταξης της σύνθεσης στο συγγενές περιβάλλον, στην υφιστάμενη βλάστηση και στους υπαίθριους χώρους, με την δημιουργία ενός κτηρίου χωρίς αρχιτεκτονικές εξάρσεις που δεν επιβαρύνει τον χρήστη και τους περίοικους αλλά εναρμονίζεται σε επίπεδο κλίμακας και αισθητικής.

Το λεξιλόγιο της σύνθεσης στηρίζεται στις αρχές του μοντερνισμού με σαφείς αναφορές στους πυλώνες της ελληνικής αρχιτεκτονικής και στη σημασία της λεπτομέρειας στη διαμόρφωση και ελάφρυνση των όγκων. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι η σύγχρονη ερμηνεία κλασσικών αρχιτεκτονικών στοιχείων δημιουργώντας μια διαχρονικότητα.

Η επένδυση ξερολιθιάς στα επίπεδα του ισογείου και του Α’ ορόφου αναδεικνύει την πλαστικότητα των όψεων, προσφέρει ποιοτική αναβάθμιση στην διαβίωση του κτηρίου τόσο αισθητικά όσο και πρακτικά καθώς μέσω του οργανικού σχήματος και του ανάγλυφου της πέτρας μειώνονται αισθητά οι έντονες ηλιακές αντανακλάσεις, ενώ οι σκιές του φυσικού ή τεχνητού φωτισμού δημιουργούν διαφορετικές εμπειρίες ανάλογα με την εποχή, την ημέρα και την ώρα.

Στην «στέψη» του κύριου όγκου του κτηρίου η επιλογή της περιμετρικής φύτευσης λειτουργεί ανακουφιστικά μειώνοντας το βάρος και τη σκληρότητα των όψεων. Ταυτόχρονα, η υποχώρηση του τελευταίου επιπέδου από τα όρια των από κάτω ορόφων βοηθά στο να μη γίνεται αντιληπτό από τους κύριους χώρους διαβίωσης του ισογείου συνδράμοντας κατά αυτόν τον τρόπο στην πιο ανθρώπινη κλίμακα των χώρων.

Η επιλογή καϊτιών στα μοντέρνα σε επίπεδο αισθητικής και μεγάλα σε κλίμακα κουφώματα συνεισφέρει, πέραν των τεχνικών λόγων, στο πάντρεμα του παραδοσιακού λεξιλογίου με τη σύγχρονη αρχιτεκτονική.

Φυτεμένες επιφάνειες χρησιμοποιούνται σε όλα τα επίπεδα και εντάσσονται στο αρχιτεκτονικό σχέδιο προσφέροντας μια ενδιάμεση ζώνη μεταξύ του εξωτερικού και εσωτερικού περιβάλλοντος, αναβαθμίζοντας τόσο τις όψεις όσο και την εσωτερική ποιότητα των χώρων.

Το ιδιαίτερο σχήμα του οικοπέδου με την λοξή απότμηση στην πλάγια πλευρά του που καταλήγει σε ένα πολύ στενό πίσω όριο αποτέλεσε ιδιαίτερη πρόκληση όσον αφορά στην τοποθέτηση και στην επιλογή του σχήματος του κτηρίου, στην οργάνωση των χώρων και στην οριστικοποίηση του κτηριολογικού προγράμματος ανά επίπεδο. Προκρίθηκε μια διάταξη τύπου «Γ» με την στενή πλευρά να αναλαμβάνει τον κύριο όγκο των χρήσεων και να διατηρεί διαμπερότητα και ανοίγματα στις δύο πλευρές ενώ η γραμμική πλευρά αποκτά μεγάλο μήκος ώστε να αναπτυχθεί με ίδιο πλάτος μέχρι το βάθος του οικοπέδου. Κατά τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται η κεντρική τοποθέτηση του χώρου του εξωτερικού καθιστικού, της εξωτερικής τραπεζαρίας και του υγρού στοιχείου της πισίνας που γίνονται πλέον ορατοί και αλληλοσυνδέουν το σύνολο των χώρων της κατοικίας.

Λειτουργικά η κατοικία αναπτύσσεται με ζώνες διαβάθμισης ως προς τη χρήση ξεκινώντας από τους χώρους φιλοξενίας και καταλήγοντας στους πιο ιδιωτικούς – καθημερινούς της οικογένειας. Στην κάτοψη του ισογείου αν και  ορίζονται σαφώς οι χώροι κεντρικού καθιστικού, συμπληρωματικών καθιστικών, τραπεζαρίας και καθημερινού – κουζίνας αποφεύγεται η χρήση διαχωριστικών τοίχων, θυρών ή λοιπών στοιχείων με αποτέλεσμα την ενοποίηση των χώρων καθώς και την ελεύθερη ροή της κίνησης. Κέντρο και οπτική διαφυγή όλων των παραπάνω αποτελεί η κεντρική αυλή και οι υπαίθριοι χώροι που κατά αντιστοιχία με το εσωτερικό ακολουθούν την ίδια σχέση ανάπτυξης των εξωτερικών χώρων καθιστικού

Ο σχεδιασμός της κατοικίας χαρακτηρίζεται από γεωμετρική καθαρότητα και λιτές γραμμές. Οι όψεις της κατοικίας διακρίνονται από ρυθμικότητα και σαφή υλικότητα που αντλεί την έμπνευσή της από τις παραδοσιακές κατοικίες που προϋπήρχαν στην περιοχή καθώς και από τις παλέτες της σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής.

Η σύνθεση εναλλάσσει πλήρους ύψους επιφάνειες με εσοχές, δημιουργώντας έντονες σκιάσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Οι καθαρές γεωμετρίες και οι έντονοι οριζόντιοι άξονες προσδίδουν έναν χαρακτήρα μοντέρνου δυναμισμού, ενώ η διάταξη των όγκων λειτουργεί ανακουφιστικά σεβόμενη τα γειτονικά κτήρια και τους υπαίθριους χώρους αυτών σε επίπεδο ιδιωτικότητας, προσανατολισμού και φωτισμού – σκίασης.

Το παιχνίδι όγκων, η χρήση πέτρας, ξύλου και φυσικών στοιχείων φύτευσης και η στιλιστική ισορροπία μεταξύ λιτότητας και ζεστασιάς την καθιστούν πρότυπο σύγχρονης ελληνικής κατοίκησης.